Requiem voor Barend

Op 11 augustus 2007 heb ik helaas mijn lieve oude herder Barend in moeten laten slapen.
Tja… wat wil je, ruim dertien jaar oud. Als je hond oud wordt weet je dat "het" eraan zit te komen maar als het werkelijk zover is… het blijft verschrikkelijk moeilijk.
Hij was al erg stram en kon vaak niet overeind komen. Vooral als hij een poosje had liggen slapen had hij daar moeite mee. Het werd steeds erger en op die bewuste dag kon hij helemaal niet meer lopen. Hij is rustig thuis ingeslapen, onze dierenarts Marloes was zo lief om op zaterdagavond hiervoor helemaal naar mij toe te komen.

En dan begint het grote gemis!
Barend was een bijzondere hond (zoals waarschijnlijk iedere eigenaar van haar of zijn hond zal zeggen!). Hij was niet gemakkelijk, een "scherpe" en "pittige" jongen. Voor mij altijd superlief maar niet voor iedereen. Hij was waaks en stond ook op een zodanige manier voor het hek als er iemand kwam dat diegene het wel uit zijn hoofd liet om zomaar door te lopen. Toen hij 16 weken was deden we examen van de basiscursus, ik heb zijn diploma bewaard. Op dat diploma staat bij de omschrijving - gedrag naar mensen: attent. Dat kleine dropje van 16 weken durfde toen al! Dit betekende dat ik hem goed onder controle moest houden. Dat was geen enkel probleem, hij vond trainen leuk en was erg gehoorzaam.
Voor de trainingshonden was hij altijd de absolute "roedelleider" (de baas in huis zeg maar).
Dit deed hij zonder gegrom of enig ander agressief gedrag. Hij hoefde alleen maar naar de andere hond te kijken en dat was genoeg. Hij hielp mij ook met de training. Als een nieuwe trainingshond zo brutaal was om op de salontafel te snuffelen dan ging hij staan en hij keek de hond aan. De blik in zijn ogen was voldoende. De andere hond snuffelde nooit meer op de salontafel! Het maakte ook niet uit of ik daar nu wel of niet bij was. Hij was wel altijd lief voor de andere honden, hij speelde niet altijd de baas!

En wat had die hond een mensenkennis! Als er iemand kwam kon ik direct aan zijn houding en aan de blik in zijn ogen zien of hij die persoon mocht. Als dat niet zo was stuurde ik hem naar zijn plaats om incidenten te voorkomen. Hij accepteerde ook niet dat een "vreemde" hem zomaar aaide. Achteraf bleek hij altijd "gelijk" te hebben. Hij heeft eens van het begin af aan een hekel aan iemand gehad waarvan ik dacht dat ze een vriendin was. Achteraf was dit helemaal niet het geval, Barend wist dat allang, ik moest helaas door schade en schande wijs worden! Als hij bij mij op de bank lag (ja 's avonds mocht dat altijd eventjes) en mijn - nu ex - man kwam eraan dan gromde hij heel zachtjes en diep alsof hij zeggen wilde "niet aan haar komen"! (Iets wat hij overigens bij mijn huidige partner nooit heeft vertoond!). Je begrijpt, bang hoefde ik nooit te zijn met Barend aan mijn zijde! Toen ik gescheiden was en we samen in een klein zomerhuisje woonden heeft hij mij echt door de moeilijke periode heen gesleept. Er waren maar een paar mensen die binnen konden komen en hem bijv. uit konden laten als ik niet thuis was. Achteraf bleken dat ook echte vrienden te zijn, dat wist hij ook allang.

Ik heb hem laten cremeren en het busje met as begraven in de tuin. Op die plek is inmiddels een Magnolia gepland. Ik denk dat de Magnolia uitbundig zal bloeien…

Marlia

Nooit Meer…..

Barend 1 april 1994 - 11 augustus 2007
Nooit meer je grijze snoet zien
Nooit meer je scheve kwispel
Nooit meer je mooie hese blaf horen
Nooit meer samen balletje gooien
Nooit meer samen struinen achter in het veld
Nooit meer samen zwemmen
Nooit meer grote, zware stokken sjouwen
Nooit meer iemand die mijn tranen van mijn
                 gezicht likt
Nooit meer je neus in mijn oor
Nooit meer je kop op mijn schoot
Nooit meer je poot op mijn knie
Nooit meer de alerte blik in je ogen als je
                 dacht dat er onraad was
Nooit meer je bescherming als je dacht dat
                 iemand mij iets wilde aandoen
Nooit meer….. mijn allerbeste vriend
Nooit meer…..
         Maar voor altijd in mijn hart